De gemeenteraadsverkiezingen staan weer voor de deur. In deze saaie jaren, van algemene consensus en een apolitiek klimaat, raken alleen raspolitici hier nog opgewonden van. Gewone mensen interesseert het niet meer. Ze gaan hun gang maar. Het geeuwen wordt alleen nog onderdrukt door de clownsact van Leefbaar Rotterdam.

Het roer moet om. Rotterdam moet weer spannender, socialer, democratischer en duurzamer worden. Dit Rotterdam komt er niet als de politiek doorgaat zoals zij nu doet. Met naast eens in de vier jaar stemmen, een stadscongres, inspraakronde of klankbordgroep. Daar mogen we even onze mening geven. We drinken wat, geven elkaar een hand en de heren en dames gaan weer hun eigen gang. Omdat het niet anders kan? Omdat Den Haag of Brussel het nu eenmaal zo willen? Omdat na veel wikken en wegen toch het algemeen belang, de winst van enkelen, zwaarder weegt? Of simpelweg omdat zij voor vier jaar een mandaat hebben? Zo glijden we verder de afgrond in van steeds minder betrokkenheid, meer apathie.

Zo’n ander Rotterdam komt er niet door alles aan de markt over te laten. Integendeel, deze ‘onzichtbare hand’ heeft de laatste jaren voor veel ellende gezorgd. Iedereen kent de problemen bij de NS. Het is terug naar de middeleeuwen. Alleen wordt alle heil niet van God, maar van de markt verwacht. Dit ontkent alle zelfemancipatie die we hebben doorgemaakt.

Maar ook als er niet geprivatiseerd wordt zorgen krappere budgetten en bezuinigingen voor slechtere dienstverlening. Voor meer werkdruk. Voor een ontevreden gevoel over het werk dat je doet. Het maakt bijna niet meer uit of je voor de overheid werkt of in het bedrijfsleven. De constante reorganisaties om de concurrent voor te blijven lijken een doel op zich. Niet wat je doet en of je dat goed doet is belangrijk, maar wat eraan verdient wordt!

We willen ons lot ook niet in de handen leggen van een mediagenieke, populistische professor. De stad verander je niet door een dag per week te roepen dat het anders moet. Door in het wilde weg te schoppen naar werklozen, geitenwollen sokkendragers en migranten. Door criminelen en politici op een lijn te stellen. Door oude wijn in nieuwe zakken te stoppen. Zoals het idee dat door te bouwen voor de middenklasse het met de armen vanzelf beter gaat. Als het met de rijken goed gaat, moeten de armen nog steeds zelf zorgen dat het wat wordt. Het beleid van de laatste jaren toont dat ook aan. Ondanks de Koopgoot, de Kop van Zuid, de city vorming in Rotterdam is de kloof tussen arm en rijk alleen maar groter geworden.

Maar wat dan? We denken dat een duurzame en sociale stad er alleen maar komt als we samen de handen uit de mouwen steken. Als we ons samen, georganiseerd en strijdbaar, verzetten tegen bezuinigingen, aantasting van de leefbaarheid, desinteresse, vreemdelingenhaat. Als we ons gezamenlijk inzetten voor een alternatief. Voor diensverlening waar werknemers van instellingen en bedrijven zich samen met hun cliënten inzetten voor effectieve dienstverlening. Rekening houdend met elkaars belangen. Niet als voor elkaar onzichtbare klanten en leveranciers. Laten we dit als uitgangspunt nemen. We kunnen toch zelf, met onze eigen organisaties, voorstellen maken om een minder bureaucratische, open en betrokken dienstverleningen te bereiken. Niet gedwongen in een kader van privatisering, budgetten, prestatiecontracten. Dit ontkent elke betrokkenheid en verantwoording van mensen zelf.
Laten we ook eens een echt open discussie voeren over hoe een leefbare stad eruit kan zien. Onze inzet: de verbeelding laten werken. Wat voor stad hebben we nodig om met elkaar te leven in plaats van langs elkaar heen? Hoe kan de stad eruit zien als een begin gemaakt wordt met het autovrij maken ervan? Wat is er dan nodig aan goedkoop en fijnmazig openbaar vervoer? Wat levert dat op aan ruimte voor recreatie? Ruimte om te spelen, te wonen en te werken? Wat voor woon- en werkruimte willen we? Wat levert dat op aan het behoud van groen in en rondom de stad? Laten we daar eens over praten zonder direct te denken aan de projectontwikkelaars die er aan moeten verdienen. Zij hebben in de 15 jaar van het Nieuwe Rotterdam hun kans gehad. Het is er niet beter op geworden.

Hetzelfde geldt voor de havenbedrijven die samen met de meerderheid van de raad alles inzet om Rotterdam de grootste aanlegsteiger, verkeersplein en aanvliegroute van Europa te houden. Het bracht meer vervuiling en minder werk. Steek meer energie in samenwerking met andere havens in Europa in plaats van tijd te verspillen aan zinloze concurrentie. De grote vervoerders spelen de havens tegenover elkaar uit. Zij willen overal voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Samenwerking voorkomt zinloos heen en weer gesleept met spullen en ook dat er straks een overcapaciteit onstaat aan bedrijfsterreinen. Zolang Rotterdam niet onder de zeespiegel ligt zullen we een haven hebben. Maar we moeten kiezen voor een andere haven. Waarin winst niet langer de grote drijfveer is om zoveel mogelijk spullen hier naar toe te slepen. Een haven waaring uit gegaan wordt van nut en noodzaak voor de mensen die hier leven. Zo’n andere benadering baseert zich volgens ons op een duurzame economie. Op zelfvoorziening vanuit de Europese regio in plaats van globalisering in het belang van de efficiency van enkele grote ondernemingen. Op een betere toekomst voor alle mensen in plaats van een beter rendement op aandelen van enkelen.

En een andere toekomst is mogelijk! Er zijn veel mensen die er op hopen, maar nog te weinig die er echt voor aan de slag gaan. Het verzet, van velen, tegen onrecht, winsthonger, milieubederf, vreemdelingenhaat, oorlog en armoede geeft ons de moed om door te gaan. We weigeren om niks te doen en de schuld aan anderen te geven. Of ze nu machtiger of machtelozer zijn. Zelfs de macht van het IMF en Wereldleiders blijkt tegenwoordig eindig! En het beschuldigen van asielzoekers, werklozen en druggebruikers heeft nog nooit een probleem opgelost.

Alleen als de slachtoffers van armoede, werkloosheid en milieubederf stoppen met het ‘gedogen’ van degenen die dit veroorzaken en in stand houden zal er wat veranderen. Als wij in onze eigen organisaties aan de slag gaan, daar zelf het heft in handen nemen. Zijn er (toekomstige) raadsleden die ons willen steunen? Die niet verder willen doorsudderen in het apolitieke klimaat van de jaren negentig en weer echt politiek discussie willen voeren? Die weer elke dag de strijd willen aangaan en niet alleen in verkiezingstijd ferme taal willen spreken. Laat het ons weten.

WE HEBBEN EEN stad, een WERELD TE WINNEN.