Het is tegenwoordig in de mode om te beweren dat de klassenstrijd tot het verleden behoort, opgelost door de de-industrialisering, verspreid door versnipperde arbeidsmarkten, overschaduwd door identiteitsbewegingen en uitgeput, samen met de instellingen die haar ooit haar politieke vorm gaven. Vanuit dat perspectief lijkt de klasse haar prominente rol te hebben verloren en overleeft ze in het beste geval als een restcategorie van analyse. Dat oordeel is echter gebaseerd op een fundamentele verwarring: tussen de zichtbaarheid van de klassenstrijd en de structurele noodzaak ervan.

De psychologische en politieke dimensies van het laatkapitalisme komen nu scherp naar voren, evenals de taken voor revolutionairen. Marxistische pogingen om het kapitalisme in periodes in te delen zijn vaak vreselijk mislukt, maar toch zetten we door.

De Israëlische historicus Adam Raz onderzocht officiële Israëlische bevelen uit 1948 om Palestijnse burgers te vermoorden en het land etnisch te zuiveren. Hij ziet een directe link met de genocide in de Gazastrook. ‘Israëliërs vermoorden Palestijnse kinderen en drinken vervolgens een glaasje Aperol Spritz op het strand van Tel Aviv.’

Het belangrijkste succes van de antifascistische conferentie van 2026 in Porto Alegre was het succes dat ik zelf als deelnemer heb ervaren. Het was een geweldige prestatie van het organisatiecomité om een massale bijeenkomst van strijdbare activisten te organiseren waar men samen kon scanderen, deelnemen aan demonstraties, praten, debatteren, leren en feestvieren.

Iets meer dan zestien jaar geleden maakte de Europese Unie (EU) een van de ergste economische crises uit haar geschiedenis door: de zogenaamde eurocrisis, een uitvloeisel van de wereldwijde financiële ineenstorting die werd veroorzaakt door de ineenstorting van de subprime-hypotheekmarkt in de VS. Een crisis die leidde tot de invoering van drastische bezuinigingen, die vooral de landen in Zuid-Europa hard troffen, waar we een ware begrotingsdwang ondergingen om het tekort onder controle te houden.