In dit artikel kijkt Hamad Gamal, medeoprichter van Sudfa Media, terug op de Soedanese revolutie en de vragen die deze mislukte revolutie heeft achtergelaten in het licht van de wreedheid van de contrarevolutionaire oorlog. Hij bekijkt wat er overblijft van die protesten en waarom ze niet zijn geslaagd.

Op 13 december organiseerde het Ernest Mandelfonds in Antwerpen een studiedag over extreemrechts met de deelname van Alex de Jong, co-directeur van het International Institute for Research and Education te Amsterdam en Vincent Scheltiens-Ortigosa, gastprofessor aan de Universiteit van Antwerpen. Als de studiedag één ding duidelijk maakte, was het dat vergelijkingen tussen oud en nieuw fascisme vandaag de dag misschien wel opgaan maar contraproductief zijn om te maken. In ons verweer moeten we juist niet teveel naar het bruine verleden verwijzen.

De dramatisch dalende geboortecijfers en het explosief stijgende aantal echtscheidingen wijzen allemaal op de erosie van het kapitalistische gezin in de Volksrepubliek China (VRC). Die trends vormen bovendien een existentiële crisis voor het land, aangezien de toenemende crisis van sociale reproductie in het postsocialistische land ook de reproductie van de noodzakelijke arbeidskrachten bedreigt. Maar wat is die crisis van sociale reproductie precies en wat is er specifiek aan de situatie in de VRC? Welke rol speelt de feministische beweging in de VRC in dit alles?

De overwinning van Zohran Mamdani bij de burgemeestersverkiezingen in New York heeft de linkse beweging nieuwe energie gegeven, Trump woedend gemaakt (die hem nu lijkt te willen coöpteren nadat hij hem eerst als ‘communist’ had bestempeld en had gedreigd de federale financiering voor New York stop te zetten) en het debat binnen links aangewakkerd over onafhankelijke politieke actie en het gebruik van de kieslijst van de Democratische Partij (DP).

Een citaat van Matt Huber uit zijn boek Climate Change as Class War: Het is de strategische positie van arbeiders in het productieproces die hen een enorme macht geeft om de winsten van het kapitaal bij de bron te verstoren. Door gebruik te maken van hun stakingsmacht hebben arbeiders in het verleden grote concessies van het kapitaal afgedwongen – niet alleen om arbeiders meer te betalen, maar ook om de omstandigheden op de werkplek in bredere zin te veranderen.

Democratie is geen stabiliserend instrument dat door de heersende klasse is bedacht, stelt Avery Wear. Door de geschiedenis heen is democratie altijd van onderop gekomen, doordat de uitgebuitenen en onderdrukten in opstand kwamen en erom vroegen. Onder het kapitalisme is democratie dodelijk beperkt, maar toch waardevol. Socialisten moeten actief strijden tegen alle aanvallen op de democratische mogelijkheden in het hier en nu.