Suriname is een land met meerdere gezichten. Tolerant, multicultureel, multireligieus en multi-etnisch is er een van. Tegelijkertijd is Suriname het land waar je pas aan betaalbare grond komt om een huis op te bouwen en goedbetaald werk wanneer je de juiste mensen kent. Formeel worden alle wettelijke regels nageleefd, maar informeel zijn favoritisme en vriendjespolitiek aan de orde van de dag.
Het Nieuw Front voor Democratie en Ontwikkeling, nu onder leiding van oud-president Ronald Venetiaan, had een onderbreking van 1996 tot 2000, vanaf 1991 de regeringsmacht. In 2004 werd door de introductie van de Surinaamse dollar, SRD, de hyperinflatie van de jaren tachtig en negentig gestuit. De oorzaak van de hyperinflatie was tweeledig. In de jaren tachtig van de vorige eeuw kwam het land in moeilijk economisch vaarwater door de internationale economische boycots tegen het militaire regime van Bouterse.
In 1987 keerde Suriname formeel terug naar een democratische rechtsstaat en de militairen keerden terug naar de kazerne. In 1996 kwam er een door de Nationale Democratische Partij (NDP) van Bouterse geleide regering aan de macht die grandioze financieel-economische blunders maakte voor ze in 1999 werd afgezet. De staatskas werd leeggeroofd en zelfs de goudvoorraad die dient als staats-onderpand, moest het ontgelden.
Toen het Nieuw Front onder Venetiaan in 2000 weer aan de macht kwam en deze tien jaar lang behield, was hun belangrijkste missie het land financieel-economisch weer op orde brengen. Na jaren van hyperinflatie werden salarissen weer waardevast. Althans zo leek het. Sommige Surinamers konden weer sparen. Een kleiner deel was in staat een eigen huis te bouwen, meerdere auto’s aan te schaffen en op vakantie te gaan
Maar het overgrote deel van Suriname kreeg het stilaan slechter. Van hyperinflatie was niet langer sprake maar toch stegen de winkelprijzen iedere maand met een paar centen. De wereldwijde economische crisis ging zo goed als aan Suriname voorbij maar was wel van negatieve invloed op het aantal toeristen. En op de hoeveelheid geld die familie uit Nederland overmaakt naar Suriname.
De economie van Suriname is voor een groot deel een informele. Officieel schommelt het werkloosheidscijfer al jaren rond de 15 procent maar in de praktijk leven heel wat mensen van het hosselen, oftewel illegale bijverdiensten. Dit kan zijn het opzetten van een autowasserij, een kapperszaak aan huis en natuurlijk ook werk in meer illegale sferen.
Maar ook het formeel werkende deel van de beroepsbevolking is genoodzaakt te hosselen om de eindjes aan elkaar te knopen. Een lagere school docent die in het weekend in het casino bijklust als croupier is geen onbekend verschijnsel. In de Nieuw Front jaren is het aanzien van het land verbeterd – wegen zijn opgelapt, nieuwe huizen verrezen – maar de stille armoede nam toe.
Protesten van studenten, bejaarden en alleenstaande werkloze huismoeders voor verhoging van financiële tegoeden, vonden onvoldoende gehoor bij het Nieuw Front. Bij de verkiezingen van mei 2010 waren het niet alleen trouwe fans die voor de Mega Combinatie (MC) van Bouterse een coalitie van vier politieke partijen onder leiding van de NDP – hebben gestemd.
Bijna 100.000 van de 324.000 stemgerechtigden stemden voor MC. De totale opkomst bedroeg 73,2 procent, ruim 237.000 personen. Ruim 42 procent van alle stemmers bracht dus zijn stem uit op de partij van Bouterse. Het is een mix van mensen waarvan een deel net als Bouterse fel nationalist is en wil dat Suriname nu eindelijk eens sociaal-economisch onafhankelijk wordt van Nederland.
MC/ NDP is in tegenstelling tot andere politieke partijen in Suriname multi-etnisch. Dit is een verdienste van Bouterse, die in staat bleek het volk te verenigen, in plaats van etnische sentimenten uit te spelen zoals andere partijen in Suriname doen. Anderen stemden op de MC omdat zij de Nieuw Front opstelling ten aanzien van multinationals hekelen. Zij vinden de door hen gesloten overeenkomsten nadelig voor Suriname. Winsten die Suriname zouden moeten toebehoren vloeien rechtstreeks naar het buitenland vinden zij.
En dan zijn er de Surinamers die met moeite elke dag eten voor hun kinderen op tafel zetten, die op vakantie zouden willen, een huis bouwen en meer verdienen. Meer verdienen betekent dat de arbeidsproductiviteit omhoog moet en dat Surinamers harder en efficiënter moeten gaan werken. Dit alles heeft Bouterse hen beloofd toen hij zei ‘Samen naar een beter Suriname’ te willen gaan.