De Ligue Communiste Révolutionnaire (de Franse zusterorganisatie van de SAP) heeft zich altijd verzet tegen een wettelijke status voor prostituees. Door zo’n status te aanvaarden - bijvoorbeeld vanwege de veronderstelde voordelen die ze aan prostituees te bieden heeft -, wordt de prostitutie zelf geaccepteerd. Dat geldt ook voor de manier waarop ze georganiseerd wordt en de ideologie.

In oktober 2000 heeft Nederland de strafbaarstelling van prostitutie uit het wetboek van strafrecht geschrapt. Voortaan wordt de prostitutie erkend met rechten gelijk aan elk ander beroep. Bordelen zijn gelegaliseerd, en de ondernemers kunnen hun vak uitoefenen zolang werknemers uit vrije keuze werken. Door deze juridische erkenning heeft het koppelaarsvak aan fatsoen gewonnen. Nederland spant zich sterk in om de visie van zijn Europese partners in zijn richting te wijzigen.
Op het eerste gezicht lijken de argumenten van voorstanders van de wettelijke erkenning van de prostitutie steekhoudend. Als iemand zich uit vrije wil prostitueert, welk recht kan dat dan verbieden? Bovendien is prostitutie niet aan het verdwijnen, en prostituees eisen zelf een wettelijke status om zich van sociale rechten te verzekeren. En tenslotte is toch alle loonarbeid in deze maatschappij een bron van fysiek en geestelijk geweld en van vervreemding, dus waarom een onderscheid maken tussen prostitutie en loonarbeid?

Geen vrije keuze
Door een onderscheid te maken tussen vrijwillige en gedwongen prostitutie lijkt men tegemoet te komen aan de feministische eis dat vrouwen zelf over hun lichaam kunnen beschikken. Vrijwillige prostitutie bestaat echter niet.Het ontkent de systematische uitbuiting en individualiseert het probleem. Prostitutie is geen privé-gedrag, maar speelt een rol in een wijdere door media beheerste culturele omgeving. Er is sprake van een gecommercialiseerde pornografie, die een geweldsideologie verspreid en vrouwen meestal als afhankelijk en slaafs uittekent. Prostitutie is in feite de praktijk van wat pornografie als fantasie verzinnebeeldt.
Een man of vrouw die zich prostitueert beschikt niet vrij over zijn of haar lichaam, maar geeft deze juist prijs. Terwijl de commercialisering van het menselijke lichaam voortschrijdt, is het belangrijk te verdedigen dat het lichaam niet te koop is, dat deze commercialisering het tegenovergestelde behelst van vrijheid.

Rechten voor prostituees
Iets buiten de wet plaatsen opent vaak de deur voor rechteloosheid. Dat geldt zeker voor drugs en voor illegale migranten, maar niet voor de prostitutie. Simpelweg omdat zich prostitueren geen recht is dat opgeëist kan worden en omdat ‘goede’ prostitutie niet bestaat. Erkenning van het vak bevordert vooral de koppelarij, door privé-personen dan wel door de overheid. Nieuwe vormen van prostitutie komen tot ontwikkeling. Steeds meer jongeren worden in haar netten gevangen, haar terrein is steeds internationaler. Met geweld, dreigementen, en beloftes van werk, huwelijk of verblijfsvergunning worden prostituees geworven. Groeiende armoede in de wereld en het gebrek aan rechten van migranten spelen daarin een voorname rol. Om die reden moeten we opkomen voor andere zaken dan voor de legalisering van de prostitutie, bijvoorbeeld voor het kwijtschelden van de schuld van de derde wereld of voor het recht op vrije vestiging. Een land als Thailand zou dan het terugbetalen van zijn schuld niet meer kunnen gebruiken als alibi voor de regulering van prostitutie.
Wij pleiten voor rechten, maar dan verbonden aan personen, niet aan hun vak of status. Daarom staat voor ons een beleid voorop dat mogelijkheden biedt aan vrouwen om de prostitutie te verlaten: werkloosheidsuitkeringen aan ex-prostituees, scholing, verbod op discriminatie van ex-prostituees bij sollicitaties, en het recht op huisvesting.

Sekswerksters
We zijn tegen een loon voor huisvrouwen omdat we de herverdeling van huishoudelijke arbeid eisen, en omdat we de rol traditioneel toegewezen aan vrouwen ter discussie stellen. Voor prostitutie geldt hetzelfde. We vechten tegen de seksuele functie van vrouwen in dienst van het plezier van mannen. De prostitutie doet de seksualiteit ontaarden. Eén persoon krijgt seks, de ander geld. Aan deze ruil wordt de lust van de prostituee ondergeschikt gemaakt.
Anders dan de loonarbeidster, die haar arbeidskracht verkoopt, verkoopt de prostituee haar lichaam om de begeerte van iemand anders te verzadigen. De prostituee en haar lichaam worden gebruikt niet als arbeidskracht of kundigheid, maar als object, handelswaar.
Terwijl het kapitalisme een rechtvaardiging zoekt door over een zogenaamde vrije keus te spreken, moeten we de ogen niet sluiten voor het belang van dit debat. De wetgeving rechtvaardigt een uitbuiting van vrouwen die ernstige gevolgen heeft voor alle vrouwen. Dit systeem moeten we bestrijden.

Vertaling door Peter Drücker