Het is crisis, het overheidstekort loopt op tot 33 miljard en dus moet er bezuinigd worden. Dat zijn de regering en de meeste oppositiepartijen met elkaar eens. De plannen worden langzamerhand duidelijker. Verlagen van de uitkeringen; bezuinigen
op de zorg en met name op de Algemene Wet Bijzonder Ziektekosten (AWBZ); het verhogen van het collegegeld; het opschroeven van de pensioengerechtigde leeftijd van 65 tot 67 jaar. Dat laatste levert volgens de rekenmeesters een bezuiniging van 4,2 miljard op. Op de zorg valt wel 2,7 miljard te beknibbelen. ‘We kunnen de problemen niet doorschuiven naar de komende generaties’, stellen zowel de regeringspartijen als de meeste oppositiepartijen. Maar is het nu echt wel logisch om het geld weg te halen bij de ouderen, de chronisch zieken, de gehandicapten en de jongeren? Zou het niet slimmer zijn om het te halen waar het zit? De crisis is veroorzaakt door de graaicultuur aan de top. De afgelopen jaren zijn in de bedrijven en vooral in de financiële sector enorme winsten gemaakt. Deze winsten zijn niet geherinvesteerd in de economie maar verdwenen in de zakken van topbestuurders en aandeelhouders. Een beperkte groep mensen is enorm rijk geworden.
Volgens de Quote top 500 bezitten de rijkste tien Nederlanders samen 46 miljard euro. Alle Nederlandse miljonairs bezitten naar schatting samen minstens 350 miljard. Een extra belasting van tien procent op die vermogens zou dus voldoende zijn om het hele begrotingstekort te dekken, terwijl de betreffende families het in hun levensstandaard niet eens zouden merken!

Verander de wereld, niet het klimaat
Het begrotingstekort als gevolg van de economische crisis is maar een klein probleem in vergelijking met wat op ons af komt in de vorm van de klimaatcrisis. Een snelle en diepgaande vergroening van de economie is noodzakelijk. Er moet op grote schaal geïnvesteerd worden in groene energie en energiebesparing. Dergelijke investeringen kunnen - als ze rigoureus worden aangepakt - voor een heleboel werkgelegenheid zorgen. Ze gaan het inzakken van de koopkracht tegen en beteugelen zo de crisis. Sociaal beleid en duurzaamheid kunnen heel goed samengaan met economisch verantwoord beleid. De middelen zijn er; wat ontbreekt is de politieke wil. De wil om te breken met het neoliberale beleid van de kabinetten Lubbers, Kok en Balkenende.

Die politieke wil komt er alleen als wij actie blijven voeren. In de bedrijven en instellingen, maar ook op straat. En als we daar zo veel mogelijk mensen voor mobiliseren. Deze demonstratie is een allereerste begin. Op naar het Malieveld of het Museumplein!

Lees ook: Een nieuw akkoord van Wassenaar, geen goed idee