‘De houding van de overheid tegenover de slachtoffers van de orkaan is het duidelijkst zichtbaar in de vluchtelingenkampen. In het vluchtelingenkamp dat ik kort geleden verliet verblijven duizenden mensen waarvan minstens negentig procent arme zwarten zijn. Ze verblijven op een modderveld, achter zware metalen barricades en in de gaten gehouden door zwaarbewapende soldaten. Het kamp was een chaos, er was niks georganiseerd, zelfs prullenbakken ontbraken. Niemand wist waar ze aan toe waren.

Om de omvang van de ramp te begrijpen moet je naar New Orleans zelf kijken. Het is een ongelooflijke, vitale stad. Als reactie tegen blank racisme creëerde de grotendeels zwarte bevolking een unieke cultuur van levendigheid en subversie. Van jazz, blues en hiphop naar Mardi Gras en festivals, New Orleans is een unieke thuishaven van kunst en muziek en dans, seksualiteit en vrijheid. Een gastvrije en vriendelijke stad waar families en sociale netwerken de plichten vervullen die verzaakt worden door de overheid.

Maar ook is het een stad van raciale segregatie en angst. In arme, overwegend zwarte buurten komen jaarlijks honderden moorden voor. De politie zou verklaard hebben dat een zoektocht naar de daders overbodig is. Normaliter sterven de daders enkele dagen later zelf in een wraakactie.

Tussen zwart New Orleans en de politie heerst een sfeer van intense vijandigheid en wantrouwen. De afgelopen maanden zijn allerlei aanklachten tegen politieagenten gedaan, variërend van drugssmokkel tot corruptie en diefstal. Veel te veel zwarte jongeren eindigen in de Angola Gevangenis, een voormalige slavenplantage waar gevangen gedwongen op het land werken. Industrie heeft de stad verlaten, de overgebleven banen zijn slechtbetaald en onzeker.

Deze ramp is veroorzaakt door racisme, incompetentie en verwaarlozing. Terwijl de rijken New Orleans ontvluchtten werden de armen aan hun lot overgelaten. Als om zout in de wond te wrijven hebben de media de overlevenden afgeschilderd als misdadigers. Geen weldenkend mens zou iemand die uit een voor eeuwig gesloten winkel eten haalt een ‘plunderaar’ noemen. De echte misdadigers zijn de lokale en nationale politici. Ze negeerden waarschuwingen en bezuinigden op maatregelen tegen overstromingen. Lang voordat Katrina New Orleans trof was de stad al het slachtoffer van een orkaan van armoede, racisme en corruptie. Deze pre-Katrina orkaan alleen al veroorzaakte voor miljarden aan schade. Nu het geld binnenstroomt is het noodzakelijk dat links strijdt voor een eerlijke heropbouw. New Orleans is een bijzondere plaats. Het verdient dat we vechten voor haar wedergeboorte.’