Sinds februari van dit jaar voert de Amerikaanse regering een beleid van genocide tegen het Cubaanse volk door middel van een militaire, economische en energieblokkade. Het imperialisme, onder leiding van Trump, streeft ernaar de Caribische natie te onderwerpen door een al lang bestaande economische wurggreep te verscherpen – waarvan de gevolgen voor de bevolking alleen maar als wreed kunnen worden omschreven. Washington blijft allerlei soorten militaire dreigementen tegen Cuba uiten als onderdeel van een bredere oorlog tegen de soevereiniteit van alle Latijns-Amerikaanse naties en tegen de Latino-bevolkingsgroepen binnen de Verenigde Staten.

Het Cubaanse volk en zijn revolutionaire traditie hebben als voorbeeld gediend van solidariteit met diverse landen over de hele wereld die met tegenspoed te kampen hebben. De ware reden voor de verscherping van de blokkade is de moed van een volk dat al generaties lang een symbool en een inspiratiebron is geweest voor degenen die hebben gestreden voor nationale soevereiniteit en sociale transformatie. Cuba is het enige land in Latijns-Amerika waar, na Fidels verklaring in 1961 dat de revolutie socialistisch van aard was, de bourgeoisie werd onteigend.

De huidige situatie in Cuba is uitgegroeid tot een ware humanitaire crisis. De voortdurende dreiging van een nieuwe militaire operatie door het imperialisme van het Trump-tijdperk tegen een soevereine Latijns-Amerikaanse natie vereist dat we onze solidariteit betuigen door het verzet van het land te steunen.

Het is noodzakelijk om gezamenlijke nationale en internationale campagnes ter verdediging van Cuba te ontwikkelen en te ondersteunen, evenals zelfgeorganiseerde initiatieven zoals de ‘Nuestra América’ (Ons Amerika)-vloot.

Het gaat om het verdedigen van de soevereiniteit en onafhankelijkheid van een Latijns-Amerikaans land dat historisch gezien onderdrukt en belegerd is door het imperialisme. Het is dringend noodzakelijk om al het mogelijke te doen om ervoor te zorgen dat de olietoevoer naar Cuba wordt hersteld en dat voedsel en medicijnen naar het eiland kunnen worden gestuurd.

Cuba wordt niet alleen geconfronteerd met de vijandigheid van het Amerikaanse imperialisme, maar ook met het in de steek laten door die landen die in theorie de unipolaire orde zouden moeten uitdagen. Ondanks de vermeende verschuiving naar een wereld met meerdere invloedspolen, zijn we getuige geweest van een laffe politiek van onderwerping aan de door de regering-Trump bevorderde energieblokkade – een houding die zelfs door olieproducerende landen als Rusland, China, Brazilië en Mexico is aangenomen. Dat legt de hypocrisie van 'multipolariteit' en de tegenstrijdigheden die inherent zijn aan het progressivisme op schrijnende wijze bloot.

Rusland en China zouden de totale blokkade die Washington aan Cuba heeft opgelegd, kunnen uitdagen zonder onoverkomelijke risico’s te lopen. Rusland stuurde een olietanker naar Cuba – die eind maart 2026 in de haven van Matanzas aankwam – met voldoende olie om vijftien dagen in de behoeften van het land te voorzien. Dat voorbeeld illustreert een mogelijk beleid om hulp te bieden aan het Cubaanse volk; Rusland heeft er echter voor gekozen Cuba in de steek te laten onder druk van Washington en gebruikt het eiland in plaats daarvan als onderhandelingsmiddel in gesprekken met Trump om meer manoeuvreerruimte in Oekraïne te verkrijgen. Het onthouden van hulp aan de kwetsbare Cubaanse bevolking dient als onderhandelingsmiddel voor Rusland in zijn gesprekken met de Verenigde Staten.

Hoewel er geen duidelijke weerstand is geweest tegen het genocidale beleid uit het Trump-tijdperk, zijn er wel aanzienlijke – zij het nog steeds onvoldoende gezien de huidige behoeften van Cuba – tekenen van hulp geweest. China heeft een beleid gevoerd waarbij fotovoltaïsche zonne-energiesystemen werden geschonken, wat de productiecapaciteit van zonne-energie exponentieel heeft vergroot en een nog grotere ineenstorting van de Cubaanse samenleving heeft voorkomen. Tussen februari en juni 2026 heeft Mexico zes officiële konvooien met humanitaire hulp naar Cuba gestuurd, met basisvoedselvoorraden en hygiëneproducten. De humanitaire hulp uit Brazilië bestond uit medicijnen en EHBO-benodigdheden. Over het geheel genomen is de humanitaire hulp die Mexico aan Cuba verleent omvangrijker, frequenter en directer dan die van Brazilië.

Mexico heeft zijn eigen strijdkrachten ingezet, waarbij het rechtstreeks gebruikmaakt van oorlogsschepen van de Mexicaanse marine, om de zeeblokkade van Cuba te doorbreken. Die militaire schepen van de regering vervoeren vracht van haven naar haven. Begin september onderschepte de Amerikaanse kustwacht in het Caribisch gebied een schip dat brandstof naar Cuba vervoerde. Volgens de Amerikaanse regering was de operatie het resultaat van gecoördineerde acties door de regeringen van de Verenigde Staten en Mexico. Na het enteren van het schip begeleidde de Amerikaanse kustwacht het naar de haven van Progreso, in de Mexicaanse staat Yucatán, waar de Mexicaanse marine bevestigde dat het schip brandstof vervoerde.

Om verdere conflicten met Trump te vermijden, heeft Brazilië zich tot de VN gewend. De hulp bestaat uit een toezegging van voedselvoorraden, die via het multilaterale kader van het Wereldvoedselprogramma (WFP) worden geleverd. Hoewel Brazilië de goederen levert, is de distributie ervan afhankelijk van logistieke diensten van derden of van de capaciteit van Cubaanse schepen om ze op te halen. Door die zendingen aan te merken als multilaterale ‘humanitaire donaties’, verschaft Brazilië zichzelf een juridische bescherming, waardoor wordt voorkomen dat zijn bedrijven – zoals Petrobras – het doelwit worden van Amerikaanse sancties. In tegenstelling tot Mexico, dat zijn eigen militaire schepen rechtstreeks de baai van Havana in stuurt, delegeert Brazilië de volledige fysieke afhandeling van de hulp aan de VN en het Wereldvoedselprogramma. Het is een vorm van essentiële, maar ‘neutrale’ hulp die veel minder kans op politieke confrontaties met zich meebrengt.

In overeenstemming met haar traditie van internationalisme en verdediging van de Cubaanse Revolutie spreekt de Vierde Internationale haar steun uit voor het revolutionaire volk van Cuba in zijn strijd om te overleven tegen de blokkade en het energie-embargo dat door de Verenigde Staten is opgelegd en eist ze dat die onmiddellijk, onvoorwaardelijk en definitief worden opgeheven.

Iedereen die soevereiniteit en het recht van volkeren op zelfbeschikking verdedigt, moet zijn stem laten horen, een duidelijk standpunt innemen en in actie komen tegen de blokkade!

Trump en Rubio – Handen af van Cuba!

Een onmiddellijk einde aan de energie- en voedselblokkade tegen het eiland! Lula en Sheinbaum: veroordelingen zijn niet genoeg – olie voor Cuba, nu!

Lidstaten van de Europese Unie, genoeg met het buigen voor de dictaten van Trump!

Voor een wereldwijde humanitaire solidariteitscampagne met het Cubaanse volk.Foto: copyright Enrique González / Cubadebate

De Vierde Internationale is een internationale organisatie met afdelingen in ongeveer veertig landen. RoodGroene Antikapitalisten is de Nederlandse afdeling.

Dit artikel stond op Fourth International. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.