Het traject was altijd al duidelijk voor iedereen die oplette en door de loze dreigementen van Donald Trump heen kon kijken. Hij dreigde met ‘zware sancties om de Russische economie te vernietigen’, en zelfs met 500 procent invoerheffingen op Russische olie als er geen ‘onmiddellijk staakt-het-vuren’ zou komen in de oorlog in Oekraïne.

Maar toen Trump Vladimir Poetin ontmoette op de top in München-Anchorage, stond het verraad van Oekraïne op de agenda. Dat was al besloten vanaf het moment dat Trump en Vance president Zelensky in de val lokten tijdens hun beruchte ontmoeting in het Witte Huis in februari, zo niet eerder.

Het was altijd al de mening van Trump, samen met de christelijk-nationalistische extreemrechtse sector van de MAGA-cultus, dat de oorlog vanaf het begin de schuld van Oekraïne was en dat het land geen andere keuze had dan zich over te geven aan de voorwaarden die Rusland met zijn superieure macht zou opleggen.

Dus vloog Trump naar Alaska om te kletsen over een staakt-het-vuren, terwijl Poetin aankwam met het voorstel om te werken aan een 'permanente oplossing die de onderliggende oorzaken van het conflict aanpakt'. Dat klinkt staatsmansachtig, behalve dat voor het Rusland van Poetin de fundamentele 'onderliggende oorzaak' het bestaan van Oekraïne als onafhankelijk land is, dat de mogelijkheid heeft om zijn eigen koers te bepalen en zichzelf te verdedigen.

Dat onafhankelijke Oekraïne moet worden geëlimineerd, te beginnen met het afsnijden van een vijfde van zijn grondgebied en vervolgens het opleggen van een vazalregime. Dat is de 'alomvattende vrede' van Moskou – en Trump gaf natuurlijk toe als het goedkope leeghoofd dat hij in werkelijkheid is als hij wordt geconfronteerd met een situatie die hij niet kan domineren.

Als bonus heeft Poetin Trump volgens hem verteld dat het afschaffen van stemmen per brief nodig is om 'vrije verkiezingen' te garanderen, een gebied waarop de Russische president voor het leven een vooraanstaand expert is.

Ondertussen sterven er elke dag tientallen mensen van de honger in Gaza – binnenkort zullen dat er minstens honderden zijn – terwijl Amerikaanse wapens onbeperkt naar Israël stromen voor de genocidale slachting, zijn ze niet beschikbaar voor Oekraïne,.

Europese redding?

Na het debacle in Alaska haastten Europese leiders zich naar Washington om de Oekraïense president te beschermen tegen een herhaling van de catastrofe van februari. Ze kwamen met een mix van vleierij waar Trump van houdt, verklaringen van solidariteit met president Zelensky en beloften van 'veiligheidsgaranties' voor Oekraïne.

Het is volstrekt onduidelijk wat die hypothetische toezeggingen zouden kunnen betekenen. Poetin reageerde onmiddellijk met 270 drones en raketten die Oekraïense burger- en energie-infrastructuur doelen troffen.

Zoals The Economist online op 18 augustus uitlegt:

Wat Rusland niet kan krijgen door te vechten, eist het op een presenteerblaadje door de druk die Donald Trump op Oekraïne en de Europese bondgenoten van Amerika kan uitoefenen. Bovenaan het verlanglijstje van Vladimir Poetin staat het westelijke deel van de provincie Donetsk, dat nog steeds stevig in Oekraïense handen is. Maar het is niet alleen de symboliek die voor hem belangrijk is. De echte prijs is Oekraïne dwingen om zijn strategisch cruciale ‘fortgordel’ op te geven, een 50 kilometer lange linie die vier steden en verschillende dorpen omvat en niet alleen het Russische doel om de hele Donbas te veroveren in de weg staat, maar ook het vermogen van Rusland om andere regio's te bedreigen.

Voor Trump is dat duidelijk geen probleem. Maar hoe kan hij dan wegkomen met dat verraad?

Eerlijk gezegd is het lot van Oekraïne – net als dat van Palestina – uiteindelijk niet van het grootste belang voor de strategische belangen van het Amerikaanse imperialisme. De capriolen van Trump tegenover een slimme speler als Poetin zijn gênant voor de VS, maar niet fataal.

Hoe zit het met de Russische dreiging? Drie jaar oorlog hebben eigenlijk aangetoond dat die relatief zwak is. Als Rusland Oekraïne niet kan veroveren, kan het al helemaal geen middelgrote militaire staat als Polen uitdagen. Wat er met Donetsk, Loehansk en de rest van Oost-Oekraïne gebeurt, is enorm belangrijk voor dat land en de regio, maar niet voor Washington, zolang er geen dreiging is van een oorlog in heel Europa.

Sinds de totale invasie van Rusland in 2022 hebben de Verenigde Staten, eerst onder Biden en nu onder Trump, het heldhaftige verzet van Oekraïne wapens en cruciale inlichtingen gegeven om een nederlaag van Oekraïne te voorkomen, maar niet om de oorlog te winnen (wat ook een fatale crisis voor het regime van Poetin zou zijn geweest).

Nu lijken uitputting en een demografische crisis de grootste gevaren voor Oekraïne en zijn bevolking, aangezien het huidige inwoneraantal van 39 miljoen sterk is gedaald ten opzichte van de 52 miljoen bij de onafhankelijkheid in 1991.

Voor de familie en vrienden van Trump lijkt het Rusland van Poetin nu kansen te bieden voor zakelijke deals en verrijking – op een veel grotere schaal dan zijn eerdere absurde fantasie over een resort in Mar-a-Gaza.

Ondertussen heeft de genocideleider Netanyahu Trump een nominatie voor de Nobelprijs voor de Vrede cadeau gedaan. De kans daarop is klein (tenzij het vredesprijscomité omgekocht kan worden), maar misschien kan er ter ere van de president een speciale 'Neville Chamberlain Peace in Our Time'-medaille worden geslagen.

De kleine troost in dit verhaal is dat Donald Trump, met al zijn pestgedrag tegen mensen die zich niet kunnen verdedigen, op het wereldtoneel wordt ontmaskerd als een opschepperige dwaas zodra hij een tegenstander van het tweede echelon tegenkomt. In beperkte mate is ook het ‘wereldleiderschap’ van de VS verzwakt. Dat zijn goede dingen, maar niet de opoffering van Oekraïne op het altaar van cynisme en opportunisme waard.

Dit artikel stond op Against the Current. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.

David Finkel is lid van Solidarity, onze zusterorganisatie in de Verenigde Staten.