Op het FNV-congres, begin juni 2026, ontstond een sfeer van 'de discussie is voorbij, geen verdere woorden meer'. Daden zijn nodig. Vooral toen duidelijk werd dat het kabinet snode plannen had met het verder afbreken van de sociale zekerheid. 
Eind juni, de lente strompelde op haar laatste benen, organiseerde de nieuwe FNV haar eerste acties. Staking bij het vervoer, actiebijeenkomsten in het land tegen de aantasting van de sociale zekerheid! De bereidwilligheid om in actie te komen, was er. Door de kaderleden werd her en der goed 'geflyerd'. Toch smoorden de acties letterlijk in de grote hitte.

Alle strijd, inclusief het vakbondswerk, ging met een laag pitje op zomerreces. De narigheden voor de (internationale) samenleving gingen echter gewoon door: Oorlog in de Oekraïne, oorlog in Iran, grote problemen in Venezuela, gebrek aan solidariteit met asielzoekers, stijgende energieprijzen, hittegolven, bosbranden en een ernstig gebrek aan water. Dit alles heeft effect op de politiek, de economie, de bestaanszekerheid van veel kwetsbare mensen en op het milieu! De hitte eist een grote tol. De overheid staat er bij, kijkt er naar, is niet in staat er iets aan te doen en toont bovendien een grote politieke onwil.

Wordt wakker

Ontwaakt verworpenen der aarde gonsde het door mijn hoofd, de eerste regel van de Internationale. De staat verdrukt de wet is logen, de rijkaard leeft zelfzuchtig voort. 
Een oude tekst met een markante actualiteit.

Zijn we werkelijk zo in slaap gesukkeld? De politieke, economische en sociale wetenschappen, met natuurlijk de ecologie en de democratie luiden om het hardst de noodklok. Er wordt recent veel gepubliceerd over al deze problemen, het is moeilijk bij te benen. 
Het gemor onder de mensen neemt ook toe, langzaam maar zeker komt er beweging in. Tekst loopt door na de afbeeldingen. 
Laat de beelden voor zich spreken:

Verbinding

Wij zijn het moe naar de wil van anderen te leven broeders en zusters, hoort hoe gelijkheid spreekt.

* Ten eerste, we kunnen onze politieke, economische, sociale en ecologische sores niet uitbesteden. Het zijn de problemen van de mensen zelf, van ons. We moeten het allemaal zelf gaan oplossen. De politiek bewijst telkens weer haar onvermogen, net als de staat. Het kapitaal is bij voorbaat asociaal en kijkt niet om naar sociale onzekerheid, democratie en ecologische vernietiging.

* Het tweede vraagstuk is de onderlinge verbinding. Alle problemen lijken op zichzelf te staan en worden, als ze al aangepakt worden, tegen elkaar uitgespeeld. De rode lijn staat op zichzelf. Bestaansonzekerheid wordt als een apart probleem gezien. Is de klimaatcrisis is dat wel 'des vakbonds'? Internationale vrede is politiek. Democratie houdt op bij vakbondsdemocratie. Wat moet de vakbond met de emancipatiestrijd van de LHBTI+-gemeenschap? Maar al deze problemen hebben veel met elkaar te maken. De afzonderlijke strijd moet tot één verbonden worden.

Bundeling van krachten

De vakbeweging is de grootste sociale beweging waarvan veel mensen (nog) lid zijn. Zij mag zich niet beperken tot de sociale strijd voor de verbetering van de arbeidsvoorwaarden. We hebben een brede vakbeweging nodig, waarin het debat gevoerd gaat worden over de politiek, de economische ontwikkelingen, de sociale uitsluiting en de ecologische vernietiging. Deze kwesties zijn in vakbondstermen sector overstijgend. 
Dit wil niet zeggen dat sociale bewegingen: vrouwenstrijd, vredesstrijd, klimaatstrijd, anti-discriminatiestrijd, strijd tegen sociale afbraak, geen eigen strijd mogen voeren. Integendeel, hun strijd is onze strijd. Het gevaar is dat bewegingen tegen elkaar uitgespeeld worden. Kans op resultaat van de afzonderlijke strijd wordt groter, wanneer de krachten gebundeld worden.

Laten we hopen dat de hitte van de opwarming van de aarde in de herfst verwaaid. Dat het weer gaat regenen. Dat de vakbeweging het initiatief neemt, dat de afzonderlijke strijd verbonden gaat worden, dat mensen elkaar vinden: in het heetst van de sociale strijd, voor onze eigen samenleving. 
Genoeg te doen!

Overgenomen van Solidariteit.