De internationale erkenning van een Palestijnse staat beloont Israël, dat alle landen die dat doen dankbaar zou moeten zijn, omdat die erkenning slechts een loze geste is, een die dient als alternatief voor wat er werkelijk moet gebeuren, namelijk opleggen van sancties tegen Israël. Zolang er geen sancties worden opgelegd, is er sprake van medeplichtigheid.

De erkenning van Palestina is geen alternatief voor het soort boycots en strafmaatregelen die moeten worden genomen tegen een land dat genocide pleegt. Erkenning zonder sancties is slechts holle retoriek van aarzelende en zwakke Europese regeringen die proberen hun eigen woedende bevolking tevreden te stellen.

Het erkennen van een Palestijnse staat, die nu niet bestaat en ook in de nabije toekomst niet zal bestaan, misschien wel nooit, is een beschamende nietszeggendheid. Mensen verhongeren in Gaza en Europa reageert door een Palestijnse staat te erkennen. Zal dat de verhongerende Gazanen redden? Met de steun van de VS kan Israël die verklaringen gewoonweg negeren.

In Israël wordt er gesproken over een diplomatieke 'tsunami', in de wetenschap dat die de Israëlische kust niet zal bereiken zolang die erkenning niet gepaard gaat met het opleggen van een daadwerkelijk prijs voor het plegen van genocide.

De Britse premier Keir Starmer, die na Frankrijk een van de eerste was om Palestina te erkennen overtrof zichzelf. Hij haastte zich om zijn stap als een straf (een voorwaardelijke) te presenteren, en te doen alsof hij daarmee zijn plicht had vervuld. Als Israël zich goed gedraagt, beloofde hij, zal hij zijn bestraffende vingertje weer laten zakken.

Wat voor straf is dit, meneer de premier? Als het erkennen van Palestina volgens u een oplossing bevordert, waarom presenteert u het dan als een straf? En als het een strafmaatregel is, waar is die dan?

Zo gaat dat nu de angst voor Trump Europa in zijn greep houdt en verlamt en het duidelijk is dat iedereen die sancties oplegt aan Israël daarvoor zal boeten. De wereld geeft voorlopig de voorkeur aan louter verbale maatregelen. Sancties zijn prima als het om Russische invasies gaat, niet om Israëlische.

Starmer's stap heeft veel navolging gekregen, wat in Israël wordt gepresenteerd als een diplomatieke aardverschuiving. Dit zal de genocide niet stoppen. Zonder concrete stappen van de internationale gemeenschap kan de genocide niet worden gestopt. Dergelijke stappen zijn brandende noodzaak aangezien het doden en de intense honger in Gaza voortduren.

Erkenning zal ook geen staat opleveren. Hoe zei de Israëlische kolonistenleider Daniella Weiss het ook al weer, na een eerdere golf van erkenningen? 'Ik open mijn raam en zie geen Palestijnse staat.' Ze zal er ook niet snel een zien.

Op korte termijn profiteert Israël van deze golf van erkenningen omdat ze dienen als vervangingen voor de straf die het verdient.

Op de lange termijn kan het erkennen van een denkbeeldige staat misschien enig voordeel opleveren, omdat het de noodzaak om een oplossing te vinden vergroot.

Maar je moet wel waanzinnig optimistisch en naïef zijn om te geloven dat enkel erkenning nog steeds relevant is. Er is nog nooit een slechter moment geweest; erkenning nu is als fluiten in het donker. De Palestijnen hebben geen leiders en de leiders van Israël hebben er alles aan gedaan om een dergelijke staat te dwarsbomen, en dat is hen gelukt.

Het is leuk dat Downing Street 10 een Palestijnse staat wil, maar zolang Jeruzalem dat niet wil, en de extremistische nederzetting Yitzhar Palestijnse eigendommen vernielt en dankzij de blinde steun van Washington aan Israël steeds sterker wordt, zal dat niet gebeuren.

Nu de rechtse krachten in Israël op het hoogtepunt van hun macht zijn en het Israëlische centrum in de Knesset stemt voor annexatie en tegen de oprichting van een Palestijnse staat, nu Hamas de sterkste politieke entiteit is die de Palestijnen hebben en de kolonisten en hun helpers de sterkste organisatie in Israël zijn, over welke Palestijnse staat hebben we het dan? Waar zou die moeten liggen?

Een storm in een glas water. De wereld doet wat ze moet doen terwijl Israël vernietigt en mensen uithongert. Het plan voor etnische zuivering van de Israëlische regering wordt eerst in Gaza uitgevoerd. Je kunt je geen slechtere omstandigheden voorstellen om te dromen van een eigen staat.

Waar zou die komen? In een tunnel tussen Yitzhar en Itamar? Is er een macht die honderdduizenden kolonisten kan evacueren? Welke?

Is er een politieke beweging die hiervoor zou vechten?

Het zou het beste zijn als er eerst praktische strafmaatregelen zouden worden genomen om Israël te dwingen de oorlog te beëindigen – Europa heeft de middelen – en vervolgens de enige oplossing die nu nog overblijft op de agenda te zetten: een democratie tussen de Middellandse Zee en de Jordaan; één persoon, één stem. Apartheid of democratie. Tot onze schrik is er geen derde weg meer.

Dit artikel stond op Haaretz. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.