Twaalf jaar lang heeft Oekraïne gestreden voor zijn onafhankelijkheid tegen imperiale agressie. Gedurende het grootste deel van die periode was het conflict hybride van aard, maar precies vier jaar geleden nam het de vorm aan van een open oorlog, ontketend door het Russische leger dat bijna alle Oekraïense grenssteden beschoot en honderden raketten afvuurde op militaire en civiele infrastructuur. Oekraïne heeft een moeilijke weg gekozen om zijn vrijheid te verdedigen, en blijft die weg volgen.

In de loop der jaren is duidelijk geworden dat dit geen 'conflict' of 'misverstand' is, maar een gerichte agressieoorlog die tot doel heeft de Oekraïense staat te vernietigen en een marionettenregering te installeren. Het Oekraïense leger is erin geslaagd Poetins blitzkrieg te stoppen en heeft bewezen dat het in staat is weerstand te bieden aan de imperialistische invasie. Achter dat succes schuilt de prestatie van de werkende massa's, die zich in hun eigen land vaak gemarginaliseerd hebben gevoeld, maar in werkelijkheid de steunpilaar van het leger zijn geworden. Tegelijkertijd hebben we ons voortbestaan te danken aan de hulp van mensen uit de hele wereld, die ons bewust hebben gemaakt van de buitengewone kracht van solidariteit.

De huidige toestand van de oorlog wordt bepaald door het langdurige en uitputtende karakter ervan. Rusland voert een uitroeiingsoorlog en begaat systematisch oorlogsmisdaden: martelingen, deportaties, ontvoering van kinderen, gerichte bombardementen op woonwijken, ziekenhuizen, scholen, energie-infrastructuur en transport. Dat zijn geen neveneffecten, maar een bewuste terreurstrategie, aangezien het Russische leger niet in staat is om de Oekraïense strijdkrachten op het slagveld te verslaan. Ondanks extreme vermoeidheid en een gebrek aan mankracht slaan Oekraïense soldaten de offensieven van de bezetters af en voeren ze op sommige plaatsen zelfs tegenaanvallen uit. Maar de opmars van de indringers in steden als Zaporizja kan alleen maar zorgwekkend zijn. Helaas beschikt het Kremlin nog steeds over veel superieure langeafstandsraketten , die het voortdurend gebruikt.

Tegelijkertijd heeft de oorlog een diepgaande invloed gehad op de sociale sfeer en het maatschappelijk middenveld. Het ernstige tekort aan woningen en fatsoenlijke banen gaat gepaard met ineffectieve sociale bescherming. Miljoenen mensen, vooral in de frontgebieden, lijden onder ongelijkheid en sociale onzekerheid. Het besef van de ernstige tekortkomingen van het sociale beleid van de staat heeft geleid tot een golf van solidariteit: er zijn solidariteitsinitiatieven ontstaan, vakbonden zijn gemobiliseerd en andere sociale bewegingen hebben een belangrijk deel van de ondersteuning van de samenleving op zich genomen. De energie van de mobilisaties is niet alleen gericht op humanitaire hulp, maar ook op conflicten met een sterke sociale dimensie die de tekortkomingen van het systeem aan het licht brengen.

In ons streven naar een snelle overwinning voor Oekraïne kijken we kritisch naar het liberale marktbeleid van de heersende elite. De wens om de bedrijfswinsten onmiddellijk te maximaliseren schaadt de strategische belangen van Oekraïne, die vragen om modernisering van de industrie, volledige werkgelegenheid en eenheid in de samenleving. Het stimuleren van import, deregulering en het vrije verkeer van kapitaal zal geen duurzaam economisch systeem opbouwen dat een voordeel kan opleveren ten opzichte van de bezetters.

De vijand is wreed geweest en zal dat blijven, maar het grootste risico voor Oekraïne is om gerechtigheid op te geven, omdat dat onenigheid en wanhoop zal zaaien. Het perifere kapitalisme, dat verstrikt is in corruptie, leidt tot grootschalige onrechtvaardigheid. Het laat egoïsme floreren en bedrijven groeien, maar biedt geen gemeenschappelijke bescherming voor iedereen. Het opleggen van controversiële hervormingen, zoals de nieuwe arbeidswetgeving van Oekraïne, zal de sociale ongelijkheid vergroten, maar geen stabiliteit brengen.

We streven naar eenheid, maar we weigeren de fouten van de autoriteiten te tolereren. Hier komen onze vrijheidsdrang en ons verschil met Rusland tot uiting. De Oekraïense samenleving is niet verdwenen onder de heersende angst; ze blijft handelen en de democratie en haar onafhankelijkheid verdedigen.

Oekraïne vecht niet alleen voor zijn grondgebied, maar ook voor het recht om een ruimte van vrijheid, diversiteit en confrontatie van ideeën te zijn, en geen autoritaire dictatuur te worden. Mensen met uiteenlopende meningen, waaronder vertegenwoordigers van de linkse beweging, hebben aan die strijd deelgenomen. Onder de doden bevinden zich kunstenaar David Chychkan, anarchist Dmytro Petro, anarchist Lana 'Sati' Chornohorska, Yevheniy Osievskyi en vele andere helden en heldinnen van de Oekraïense en internationale anti-autoritaire beweging. Sotsialnyi Rukh (Sociale Beweging) staat ook niet onverschillig tegenover onze geschiedenis: sommigen van ons dienen al sinds de eerste dagen van de invasie in de strijdkrachten van Oekraïne, en elk jaar sluiten steeds meer van onze activisten zich daarbij aan. Deel uitmaken van de strijdkrachten van Oekraïne betekent dicht bij de mensen staan, voor wier sociale bevrijding we ons inzetten.

Op internationaal niveau heeft dit conflict al lang de nationale grenzen overschreden en gaat het niet alleen ons aan. Overal ter wereld maken de reacties op de gebeurtenissen in Oekraïne het onderscheid duidelijk tussen progressieve en internationalistische bewegingen enerzijds en antidemocratische en isolationistische bewegingen anderzijds. Het gaat namelijk in de eerste plaats om de bescherming van universele waarden, met name het recht op individuele vrijheid.

Als Oekraïne gedwongen wordt te capituleren of verslagen wordt, betekent dat geen vrede, maar de legitimering van een gedwongen grenswijziging. Dat zal de weg vrijmaken voor verdere agressie en de wereld dichter bij een wereldoorlog brengen die wereldwijd miljarden levens zou kunnen kosten.

We hebben geen vertrouwen in personen als Donald Trump, die het internationaal recht aan hun laars lappen. Daarom zien we zijn vredesinitiatieven in de eerste plaats als een poging om Oekraïne aan zijn lot over te laten. Het is tijd om de machtsverhouding in het voordeel van Oekraïne te herstellen door van de westerse landen te eisen dat ze hun militaire arsenalen ter beschikking stellen en sancties opleggen aan Rusland.

Het Kremlin zal zijn geweld tegen het Oekraïense volk niet staken voordat het een aanzienlijke nederlaag heeft geleden. Het is de plicht van humanisten over de hele wereld om Oekraïne te helpen voltooien wat het is begonnen en de indringer te verslaan.

Oekraïense arbeiders hebben een te hoge prijs betaald om terug te keren naar dezelfde sociale onrechtvaardigheid in het naoorlogse Oekraïne als voorheen. Het zijn niet de oligarchen, noch hun neoliberale politici in hun dienst, noch de economische elites, maar de arbeiders die de wapens hebben opgenomen om Oekraïne te verdedigen. De staat moet de belangen van al deze mensen dienen!

Eer aan het hardwerkende en standvastige Oekraïense volk, aan hun verdedigers!

Eer aan de internationale solidariteit tegen het imperialisme!

Eeuwige glorie aan onze broeders en zusters die door toedoen van de Russische strijdkrachten zijn omgekomen!

Sotsialnyi Rukh is een democratisch ecosocialistische organisatie in Oekraïne.

Dit artikel stond op Links. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.