De sadistische wreedheid van de aanval van het Trump-regime op Cuba – gericht op uithongering en regimeverandering – komt duidelijk naar voren als je kijkt naar de omstandigheden en de context.

De controverses binnen links over het karakter van de Cubaanse regering en de staat zijn niet relevant voor de wreedheid die de Verenigde Staten begaan. Het zijn de imperialistische staat en de regering van de VS die voor de rechter moeten verschijnen.

Dat is de staat en het Trump-regime dat opschept over het opblazen van meer dan 50 boten in het Caribisch gebied en de oostelijke Stille Oceaan, onder het leugenachtige voorwendsel dat ze 'drugs vervoerden', waarbij bijna 200 mensen omkwamen, waaronder slachtoffers van 'double-tap'-bombardementen – waarschijnlijk vissersboten in de meeste gevallen – zonder ook maar een greintje bewijs, laat staan een gerechtelijke procedure.

Datzelfde regime heeft nu de Cubaanse voormalige president en minister van Defensie Raúl Castro aangeklaagd voor het neerschieten van vliegtuigen van de Cubaanse ballingen van 'Brothers to the Rescue' drie decennia geleden.

Dat heeft niets te maken met gerechtigheid of enige bedreiging van de nationale veiligheid, maar met ruwe imperiale macht uitgeoefend onder de 'Donroe-doctrine' van een wankelend Amerikaans presidentschap, gecombineerd met de fanatisme van Marco Rubio’s redderscomplex-obsessie om 'Cuba te redden van het communisme'.

Die arrogantie kwam volledig tot uiting bij de ontvoering van de Venezolaanse ex-leider Maduro. Trump verwachtte die triomf in Iran te herhalen – waarbij hij over het hoofd zag dat Teheran de capaciteit had om terug te vechten. (Toegegeven, degenen onder ons die wisten dat Trumps idiote invoerheffingen en belastingverlagingen de Amerikaanse economie zouden schaden, hebben zijn potentieel om de hele wereldeconomie te laten instorten onderschat.)

Ruïne van het halfrond

Meer in het algemeen is de Amerikaanse aanval op Cuba bedoeld als waarschuwing aan alle huidige of toekomstige progressieve bewegingen of regeringen in Latijns-Amerika. Vandaag de dag zijn de levens van Cubaanse kinderen, zwangere vrouwen en mensen die gezondheidszorg nodig hebben, maar sterven door het gebrek aan elektriciteit en medische benodigdheden, menselijke offers op het altaar van imperiale hebzucht en ideologie.

Er was een tijd dat het postrevolutionaire Cuba een soort radicale uitdaging vormde voor de Amerikaanse hegemonie, of in ieder geval wat wel de 'dreiging van een goed voorbeeld' van Cuba werd genoemd, met zijn geavanceerde prestaties op het gebied van onderwijs en volksgezondheid. Eerlijk gezegd is een dergelijke 'dreiging' al lang geleden ten einde gekomen met de nederlaag van de Midden-Amerikaanse revoluties in de jaren tachtig en vervolgens de ontbinding van de Sovjet-Unie in 1991.

De daaropvolgende 35 jaar, te beginnen met de ‘speciale periode’ van bezuinigingen en ontberingen in het begin van de jaren negentig, stonden in het teken van een strijd om de onafhankelijkheid en economische levensvatbaarheid van Cuba te behouden onder omstandigheden van voortdurende dreiging en emigratiegolven. De gebeurtenissen rond het neerschieten van de door ballingen bestuurde vliegtuigen in 1996 vonden plaats in die context.

Die vluchten van Brothers to the Rescue waren, ongeacht de humanitaire hulp die ze in het begin van de jaren negentig aan vluchtelingenboten mogen hebben geboden, ook opzettelijke provocaties tegen de soevereiniteit van Cuba. Ze hadden duistere banden met de CIA en de FBI, waarvan sommige aan het licht kwamen door agenten van de Cubaanse regering die de groep waren binnengedrongen.

Toen ze in 1996 het Cubaanse luchtruim binnenvlogen en pamfletten boven Havana uitstrooiden, speelden ze een spel van ‘Chicken’ dat tragisch eindigde.

Rechtvaardigde dat het neerschieten van kleine burgervliegtuigen door de Cubaanse luchtmacht? Naar mijn mening duidelijk niet — wat voor kwaadwillige streken of theatraal verzet ze ook bedoelden, die vluchten vormden geen onmiddellijke veiligheids- of militaire dreiging.

Cuba beschikte zeker over niet-dodelijke methoden om ze te onderscheppen. En de politieke impact was vernietigend, resulterend in nog strengere anti-Cuba-sancties door een 'akkoord van de twee partijen' tussen de regering-Clinton en de Republikeinse leiding in het Congres.

Was het neerschieten misschien een onafhankelijk onderzoek waard? Misschien wel – in een andere wereld met een instantie die bevoegd is om dat uit te voeren. In de echte wereld zijn de Amerikaanse regering en het rechtssysteem niet een dergelijke instantie en hebben ze geen recht om Cuba of zijn functionarissen te vervolgen voor deze of enige andere zaak. Het Amerikaanse imperialisme zou de beklaagde moeten zijn.

Er zijn Cubaanse ballingen, en niet alleen extreemrechtse, die denken dat Trump en Rubio het eiland zullen 'bevrijden'. Ze zouden eens naar Venezuela moeten kijken, waar het post-Chavistische politiestaatregime van Maduro in stand blijft onder een nieuw, door Washington gesteund leiderschap en de erbarmelijke levensomstandigheden voortduren.

De aanval op Cuba maakt integraal deel uit van de poging om heel Latijns-Amerika te onderwerpen aan de heerschappij en privatisering door multinationale en vooral Amerikaanse bedrijven. De democratie kan de pot op. Het is een snelle weg naar de ondergang van het hele westelijk halfrond, waardoor er bijzonder veel op het spel staat.

David Finkel is lid van Solidarity, onze zusterorganisatie in de VS. 

Dit artikel stond op Solidarity. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.