De Financial Times publiceerde afgelopen maandag een artikel op basis van rapporten van de Integrated Food Security Phase Classification (IPC), waarin werd gewaarschuwd voor het toenemende voorkomen van hongersnood in de wereld en waarin de aandacht werd gevestigd op de twee ernstigste crises van dit moment: de hongersnood in Gaza en Soedan. De IPC is ontwikkeld door de Food Security Analysis Unit (FSAU) van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO). Het is ongeveer twintig jaar geleden opgesteld als reactie op de verslechterende hongersnood in Somalië. De IPC maakt gebruik van een gestandaardiseerde schaal die rekening houdt met voedselzekerheidsgegevens, voedingsscores en beschikbare bestaansmiddelen in elke crisis, waardoor de ernst ervan kan worden beoordeeld en crises met elkaar kunnen worden vergeleken om de ernstigste te identificeren.

Het ernstigste niveau in de classificatie van de FSAU is fase 5 van catastrofe/hongersnood. In die laatste situatie 'heeft ten minste een op de vijf (of 20 procent) van de huishoudens een extreem tekort aan voedsel en wordt geconfronteerd met hongersnood die leidt tot de dood, armoede en extreem kritieke niveaus van acute ondervoeding'. De beschrijving van hongersnood luidt als volgt: 'In die fase is de prevalentie van acute ondervoeding bij kinderen onder de vijf jaar meer dan 30 procent en hebben huishoudens een punt van armoede en dood bereikt.' Vóór Catastrofe/Hongersnood is er de Noodfase, waarin gezinnen te maken hebben met 'grote tekorten in de voedselconsumptie, die tot uiting komen in zeer hoge acute ondervoeding en overmatige sterfte', of waarin ze gedwongen zijn hun toevlucht te nemen tot extreme maatregelen om hongersnood te voorkomen, zoals het liquideren van hun weinige resterende bezittingen.

Aangezien de bevolking van Soedan (ongeveer 50 miljoen) vijfentwintig keer zo groot is als die van Gaza (ongeveer 2,2 miljoen), is het eerste opvallende kenmerk van de IPC-gegevens het aantal mensen dat in elk geval met een catastrofe/hongersnood wordt geconfronteerd. Het aantal in de Gazastrook (641.000) is groter dan het aantal in Soedan (637.000). Het aantal mensen dat in Soedan met een noodsituatie wordt geconfronteerd (8.100.000) is slechts iets meer dan zeven keer zo groot als het aantal in Gaza (1.140.000). Over het geheel genomen geven de gegevens over de 'faseclassificatie' aan dat de gehele bevolking van de Gazastrook en bijna de helft van de bevolking van Soedan te kampen heeft met voedselonzekerheid, waardoor dringende maatregelen nodig zijn om te voorkomen dat hun situatie verslechtert.

De aandacht van de wereld is veel meer op Gaza gericht dan op wat er in Soedan gebeurt. Iedereen weet dat de hongersnood in de Gazastrook geen natuurverschijnsel is. Die is evenmin het gevolg van een gebrek aan humanitaire hulp. Er is voldoende hulp beschikbaar aan de poorten van Gaza om de verspreiding van honger daar te voorkomen als die poorten zouden worden geopend. De eerste conclusie die uit bovenstaande cijfers kan worden getrokken is dat de hongersnood in Gaza het gevolg is van een opzettelijke poging om de bevolking te verstikken. Het maakt deel uit van de genocidale oorlog die de Israëlische staat tegen hen voert, met als doel een groot aantal mensen te doden en de meeste anderen te dwingen te emigreren.

De tweede les die uit bovenstaande gegevens kan worden getrokken, is dat het acute bewustzijn van de wereld van wat er in de Gazastrook gebeurt, de verantwoordelijkheid van de landen die in staat zijn om effectieve druk uit te oefenen op de zionistische staat, aanzienlijk vergroot. Naast de primaire rol die de Verenigde Staten in dit verband spelen, behoren tot die landen de Europese Unie en de meeste westerse staten, maar ook Rusland en China. Ofwel zijn ze medeplichtig aan de genocide, ofwel zijn ze onvoldoende bezorgd om serieuze maatregelen te nemen om die te stoppen (ofwel zijn ze druk bezig met het voeren van hun eigen agressieve oorlog, zoals Rusland in Oekraïne). Feit is dat alle betrokken landen veelzijdige economische, militaire en politieke banden met Israël hebben, die tot nu toe zwaarder hebben gewogen dan de noodzaak om de genocide te stoppen.

De derde les is de walgelijke onverschilligheid van de wereld ten opzichte van wat er in Soedan gebeurt. Dat is de ernstigste humanitaire crisis in onze hedendaagse wereld, met angstaanjagende cijfers over voedselonzekerheid, die nog worden verergerd door de ontheemding van ongeveer vijftien miljoen mensen binnen of buiten de grenzen van Soedan. Terwijl de gruwelen van de genocidale oorlog van Israël in Gaza elke dag, zelfs elk uur, op de schermen van de wereld te zien zijn, wordt de gruwel van wat er in Soedan gebeurt – of het nu gaat om de criminele oorlog waarin de twee Soedanese militaire facties ten koste van de bevolking vechten, of de genocide die de Rapid Support Forces in Darfur opnieuw plegen – bijna volledig genegeerd door de westerse media, op enkele geïsoleerde berichten na.

Die ongelijkheid in aandacht herinnert ons er eens te meer aan wat Mahmoud Darwish tegen de Israëlische dichteres Helit Yeshurun ​​zei tijdens een interview dat ze in 1996 met hem had: 'Weet je waarom wij Palestijnen beroemd zijn? Omdat jullie onze vijanden zijn. De belangstelling voor de Palestijnse kwestie vloeit voort uit de belangstelling voor de Joodse kwestie. Ja. Mensen zijn geïnteresseerd in jou, niet in mij! ... De internationale [in feite westerse] belangstelling voor de Palestijnse kwestie weerspiegelt slechts de belangstelling die mensen hebben voor de Joodse kwestie.' (zie 'Rafah and El Fasher: Genocidal War and Duty of Solidarity', Al-Quds al-Arabi, 14 mei 2024).

De reden voor die laatste belangstelling is toevallig dezelfde die westerse leiders aanvoeren om hun passiviteit ten aanzien van de genocide van de zionistische staat in Gaza te rechtvaardigen (het volstaat die passiviteit te vergelijken met de intensieve inspanningen die ze leveren om de oorlog van Rusland tegen Oekraïne het hoofd te bieden). Kortom, de bevolking van de arme landen van het Zuiden is niets meer dan tweederangs- of derderangsburgers in het mondiale apartheidsstelsel dat overal ter wereld heerst.

Dit artikel stond op Al-Quds al-Arabi. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.